خواب

گلن پور چيائو

اسدالله امرايي

نمي خواهم بخوابم. نمي توانم بخوابم ، وقتي مي خوابم مي آيند به دنبالم و مرا مي برند تا باز جويي كنند .مرا پشت كاميوني بار مي كنند ، سرم را مي پوشانند و راه مي افتند، چرخ هازير پايمان در جاده مي چرخد . مطمئن نيستم كه هميشه مرا به يك محل مي برند يانه ، اما هر چه هست ، از پله هايي پايين ميرويم ، سوار آسان برهايي مي شويم و به زيرزمين مي رويم كه سرپوش را از سرم بر مي دارند، دردالان درازي هلم مي دهند كه درهاي بسته اي در دوطرف دارد و تقريبا نوري نيست . از پشت بعضي در ها صداهايي مي شنوم ،باز جويي هاي ديگر ، اما هرگز كسي را نمي بينم ،فقط صدايشان را مي شنوم مرا به اتاق هايي مي رانند كه نور كمي دارد و ابتدا تنها مي گذارند، سرميزي مي نشانند كه صندلي خالي ديگري آن طرف گذاشته اند ، و دوتا شان مي آيند تو كه لباس هاي نخ نمايي دارند ، به سرعت حركت مي كنند ، نگاهي از سر تا پا به من مي اندازند ، چشم به چشم من مي دوزند ، هيچ حالتي توي نگاهشان نيست جزآزار . روي هر صندلي كه نشسته باشم به من مي گويند اشتباهي نشسته ام ، بلند شوم و روي آن يكي بنشينم .

 بلند مي شوم روي آن يكي مي نشينم ، بازجو روي صندلي اي مي نشيند كه من نشسته بودم و شروع مي كند به سوال كردن . توي ذهنم چيست و از آخرين باري كه با من حرف زده اند چه تغييري كرده ام . چطور انتظار دارم اوضاع بهتر شود وقتي كه حاضر نيستم در رفتار خودم تغييري بدهم ، چرا فكر مي كنم كه بايد از خودم دفاع كنم . مردها ظاهر خود را عوض كرده اند . يكي شان به موي سرش روغن زده و به عقب شانه كرده ست ، اما سيخ مي شود ، گويي عادت ندارد آن جور شانه كند .

 لباس هايي مي پوشند كه به تنشان زار مي زند ، و يا عينكي مي زنند كه نمي توانند از پشت آن ببينند يكي ديگر مي زنند يا وقتي با من صحبت مي كنند آن را بر مي دارند .مردي كه بازجو نيست پشت سرم مي ايستد تا اگر سرم را برگردانم دست بگذارد روي سرم و بر گرداند سر جايش . ازم مي پرسند چرا توي صندلي ام وول مي خورم ، آن هم وقتي كه وول نمي خورم ، چرا هيچ پيشرفتي نمي كنم . تا مي خواهم حرف بزنم بازجو مي پرد وسط حرفم و مي گويد آنچه مي گويم بي معني است ، چيزي كه مي خواهند توي دلم است . تا وقتي نگفته باشند نمي توانم بروم ، اگر بلند شوم و راه بيفتم نمي گذارند. با آن هاست كه جلسه چقدر طول بكشدو نمي توانم جلوشان در بيايم يا از ياد ببرم كه چه سوالي كردند .

آخر جلسه سكوت است و گاه سر خم كردن . مرا تنها مي گذارند تا آنكه دو نفر ديگر مي آايند تو تامرا برگردانند . گاهي وقت ها يكي شان را توي خيابان مي بينم ، كسي كه آشناست يا توي چشمش نگاهي دارد كه آنها دارند . گاهي مردي است و گاه زني ، كسي كه روي نيمكتي نشسته ، تا توي ماشين پشت چراغ راهنمايي ، يا مي آيد توي فروشگاهي در جاهايي كه مي روم پرسه مي زند . هيچ وقت از دستشان خلاصي ندارم ، نمي توانم فرار كنم ، از سوالاتي كه در ذهنم است خلاص نمي شوم . د ر هر جلسه بازجويي درباره ي جني و پدرمان مي پرسند . و جلسات طولاني و كسالت آور تقريبا فقط در باره ي جني و پدرمان مي پرسند .

گاهي سكوت طولاني بين سوال ها مي افتد و من كه نگاهشان مي كنم به من زل مي زنند . از من مي پرسند چه كار كرده بود كه مستحق مرگ بود ، چه فرقي با او دارم ،چرا تو نه ، چرا برادرت پدرت .عليه جني چه مدركي داشت ،آيا چيزي عليه او داشت . وقتي توي صندلي ام خم مي شوم تا جواب دهم ، هر چند جواب ندارم ، مرد پشت سرم شانه ام را مي گيرد تا تكان نخورم و باز جو دستش را بالا مي آورد وقتي مي بيند دهان باز مي كنم سرش را تكان مي دهد . گاهي مي گويم از پدرم بپرسيد ، هر چند جلوم را مي گيرند . مي داني كه به سوالات درباره ي خواهرت جواب نمي دهد ، اگر بدهد هم جواب اوست نه تو .آيا خودت را مستحق تر مي داني كه آنچه سر جني آمد تقصير توست ، آيا فكر نمي كني كه او خودش پدرت را وادار كرد آن كار را بكند . آيا اوراآنقدر بي گناه مي داني كه مي خواهي جايش را بگيري .آيا هنوز از پدرت مي ترسي ، كه تو هم به اندازه خواهرت لياقت آن را داري ، شايد هم بيشتر ، بيشتر مي ترسي سعي مي كني نترسي اما نمي شود .

 مي پرسند چرا آن كار كار زا با او كرد نه با تو . نمي توانم جوابشان را بدهم ، مي گويند به ما نگويند. از او پرسيده ام و فقط نگاهم كرده ، چهره اش تهي نيست . اما پنهان كار است . مي دانم ، پيش از اين كه بپرسم مي دانم جوابم را نخواهد داد كه چرا پيش مي آمد ، فكر نمي كنم حتي يك كلمه بگويد .او مسئول است ، خودش مي گويد مثل هميشه و هر چه بگويم فرق نمي كند . شايد فكر مي كندكه احتمالا من بوده ام ، لابد آرزو مي كرد من باشم و تعجب مي كند چرا من نبوده ام . شايد نمي تواند توضيح دهد چه اتفاق افتاده ، چه چيزي وادارش كرده او را بكشد ..اما دهان باز نمي كند كه حتي آن يك ذره را هم بگويد . نگاهش كرديم ، مجبور بوديم نگاهش كنيم ، نمي گذاشت نگاهش كنيم ،بعد افتاد . از كوهي افتادكه زير پاي خودش ساخته بود ، از حرف ها و قانون هايي كه هر وقت عصباني مي شد وضع مي كرد تا ما را مطيع كند .

از پشت پنجره نگاهش مي كنم و از خودم سوال هايي را مي پرسم كه مي خواهم از او بپرسم .مي خواهم بدانم برايش چه اتفاقي افتاده .به ديدار او مي روم به اميد اينكه او را در آنجا بيابم ،او را پيدا نمي كنم فقط مي بينمش ، واضح نيست بلكه پنهان است ،همه اش درون اوست ،بي آنكه حس كند به بيرون حركت مي كند ، به طرف من . جني با او در آنجاست پنهان شده ،در سكوت او پيچيده شده و ما آنجاييم با آن ها . مي خواهم خودم را آنجا بيابم ، دهان او را تكان مي دهم ، صورتش را تكان مي دهم ،با مشت به شيشه بين مان بزنم ،اما با مشت به شيشه نمي زنم ،چون اگر اين كار را بكنم مرا بيرون مي كنند و او هم جواب نمي دهد . توي دالان ،در مسير باز جويي ، گاهي فكر مي كنم كه او را نزديك خودم حس مي كنم ، دوبارهم صدايي شنيدم كه به نظرم آمد صداي او باشد كه پشت يكي از درهاي بسته با بازجويي بحث مي كرد كه صدايش را بلند كرده بود .هر دو بار وقتي از دم در مي گذشتيم پيش از آنكه مرا خفت كنند و برگردانند خودم را به طرف در پرت كردم و هر دو بار در قفل بود و به فشار شانه ام تسليم نشد . به سرعت مرا عقب كشيدند و پيش از آنكه بتوانم گوش كنم و بفهمم آيا صداي خود اوست يا چه سوالاتي مي پرسند و او چه جوابي مي دهند ، دورم كردند .

 اول فكر مي كردم چطور امكان دارد كه او توي اتاق باشد ، چطور او را به اينجا كشانده اند وچرا به جاي اينكه به سراغ او بروند او را به اينجا آورده اند . جواب اين سوال ها را در ذهن خودم مرور مي كردم ومتوجه شدم كه شبكه فرامرزي آن ها چقدرگسترده است و با آنكه از قدرت و نفوذ آن ها بر خودم خبر دارم ، فقط مي توانم به عمق ساختار ان ها پي ببرم ، اما نمي توانم اين امكان را به حساب نياورم كه پدرمان دريكي دو جايي كه از من بازجويي كرده اند بوده است ، ياآن دالان هاي زير زميني او را به يكي دو تا از آن جاها وصل مي كرد و اين كه او هم در معرض چنين بازجويي هايي بوده است ،همان طور كه من هستم . اگر هست ، دلم مي خواهد بتوانم به عنوان شاهدحاضر باشم كه ببينم چه سوالاتي از او مي كنند .

 به آن ها هم گفتهام و از ايشان خواسته ام كه ما دو تا را توي يك اتاق ببرند و همزمان با زجويي كنند ،اما هيچ ترتيب اثري ندادند . . به باز جويي از من ادامه مي دهند و فشار مي آورند كه به ته خطي برسم كه تهي ندارد و مرا به جايي برسانند كه راهي به آن ندارم . مي گويي كه آن ها را نديده اي ، آن ها به اينجا نيامده اند كه تو را اذيت كنند يا دنبال من بگردند . تو مي خوابي ، استراحت مي كني . تو را بيدار نمي كنند و به زيرزمين نمي برند كه از تو بازجويي كنند. تو او را مي بيني ، حرف مي زني ،اما از او سوال نمي كني .تو او را زياد نمي بيني و حرف هايي كه با او مي زني سربسته است و چالشي ، اما به هر حال حرف است .

 من هم با او حرف هاي سر بسته زده ام، اما آن حرف ها خيلي زود جاي خودش را به سكوت داده و بعد به انتظار جواب مانده . سرخورده و نااميد رفته ام و مي خواستم فوري به سراغ او بروم ، مي خواستم هرگز بر نگردم . آخرين باري كه مرا به زير رمين بردند توي دالان سر او داد كشيدم .نمي دانستم آنجاست يانه وآيا مي شنود ، اما دست از دادزدن بر نداشتم و همچنان داد مي زدم كه مرا هل دادند توي اتاق بازجويي و مرا آنجا رها كردند .

طولي نكشيد كه دو مرد وارد اتاق شدند ،اما متن سرپا ايستادم و نمي خواستم بنشينم و به حرفهاي آنان گوش كنم . مرا به زور روي صندلي نشاندند و تهديدم كردند كه داد نزنم و گفتند چه فايده اي دارد و چرا مي خواهم پدرم بيايد كه جواب دهم و چه قصدي دارم .آيا خيال مي كنم كه مي توانم ادامه دهم و مقاومت كنم وبي آنكه بهايي بپردازم شانه خالي كنم .

 بازجو مي گفت ، نشانه اي از تغيير بروز نداده ام وآن ها دليلي ندارند كه با آن روش هاي غير موثر به كارشان ادامه دهند . به من گفتند كميته اي از بازجويان قبلي تشكيل شده بود ، آن ها به اين نتيجه رسيدند كه هيچ وقت نمي توانم به سوال هاي آن ها جواب درستي بدهم مگر اين كه محكوم شوم مدتي طولاني تر با آن ها رو در رو شوم .كميته گزارشي به همين مضمون تهيه كرده و آن را به مقامات زير زميني ترا ارئه كرده بود كه تاييد شود، البته با زجوي من ميگفت فقط محض رعايت تشريفات دادرسي است .

 مي توانست با نگاه كردن به من بگويد كه قصد دارم مقاومت كنم و نمي خواهم وا بدهم و ميل دارم بگريزم و خود را تا عمق چاله اي تاريك بكشم ، هر چند تازه شنيده بودم كه ميل به فرار و مقاومت من باعث شده كه كميته تشكيل شودو آن حكم را صادر كند . مي گفت اين كارهاي بيهوده فقط از من بر مي آيد . از آن موقع نخوابيده ام ،اما مي دانم كه سرانجام بايد بخوابم ، نمي توانم بيدار بمانم .

حس مي كنم كه حالا همه منتظرند و مرا مي پايند كه ميل به خواب مرا از پا بيندازد . من الان آنجا هستم ،اگر چشمم را ببندم سوال هاي آنان را مي شنوم و خودم روي صندلي مقابل باز جو مي بينم ، پشت صندلي ام مردي مي ايستد و دست هاي خود را قلاب كرده ، دست هاي پيري كه تكان نمي خورد ، سرش در تاريكي و سايه محو است . دهانم را كه باز مي كنم توضيحي بدهم ، بازجو مرا با دو دست مي گيرد مرد پشت سرم سرفه اي مي كند و من حرف نمي زنم .